Dialect

Ik ben een West-Vlaamse, een echte. Maar wel eentje waar je het niet of amper van hoort. Nochtans, ik hou van het West-Vlaamse dialect. Het is mijn taal. Eentje waar ik spontaan moet bij lachen als ik het hoor, waar ik een warm gevoel bij krijg. De Dochters spreken geen West-Vlaams, op een verdwaald woord na. Dochter2 wat meer dan Dochter1, gek genoeg. Ik heb altijd gezegd aan De Man dat ik het heel bizar zou vinden moesten mijn kinderen “een andere taal” spreken, geen West-Vlaams dus.

En dat is net wat gebeurd is. Maar, het zou ook niet kloppen als onze Dochters West-Vlaams zouden spreken terwijl we daar niet wonen.

Ik vermoed dat het de normale gang van zaken is. En het West-Vlaamse dialect, dat ben ik heel erg genegen. Het is moeilijk te omschrijven. Ik schreef al dat het mij warm doet voelen, maar het doet zoveel meer. Het roept herinneringen op, het is ook een soort verbintenis tussen De Man en ik hier in het niet-West-Vlaams sprekende deel van Vlaanderen, het is thuis, het is IK.

Wat voelen jullie bij het horen van jullie dialect?

Advertenties

3 gedachtes over “Dialect

  1. Ik vind het als Leuvense heel jammer dat mijn ouders (en grootouders bij uitbreiding) ons hebben opgevoed in het AN. Terwijl het dialect zo mooi is om naar te luisteren! Ik kan het dus niet spreken. Ik vind het jammer dat op deze manier dialecten stilletjesaan verloren beginnen te gaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s